Το έγκλημα στο Μελισσοχώρι είναι ανθρωποκτονία με δόλο κατά συρροή – η διαρκής επαγρύπνηση της κακοποιημένης μητέρας και η έγκαιρη παρέμβαση της αστυνομίας το μετέτρεψαν (ευτυχώς) σε απόπειρα….
Αυτό είναι αναγκασμένες, δυστυχώς, να κάνουν οι κακοποιημένες γυναίκες διαρκώς… να επαγρυπνούν για να προλάβουν να σώσουν την ζωή των παιδιών τους και τη δική τους και για να διασώσουν ό,τι καταφέρουν από την ψυχική ισορροπία των παιδιών τους…
Όμως ο συνήγορος του μας είπε πως φταίμε όλες και όλοι εκτός από τον δράστη: οι αστυνομικοί κομπάζουν και υπερβάλλουν, τα παιδιά ήταν απλώς ημιλιπόθυμα καθώς ο πατέρας είχε ανοίξει λίγο το γκάζι και είχε και κάπως ανοιχτό το παράθυρο- απόδειξη πως δεν ήθελε να σκοτώσει τα παιδιά του, “ΑΠΛΩΣ έστησε ένα ΛΑΘΟΣ σκηνικό για να αφυπνίσει, να συνετίσει την μητέρα των παιδιών”…
Μαθαίνουμε πως αυτή η μητέρα προσέφυγε στην Δικαιοσύνη για να προστατευτεί… εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως το Άρθρο 31 της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης δεν εφαρμόστηκε καθώς η ενδοοικογενειακή βία κατά της μητέρας αγνοήθηκε και ο βίαιος πατέρας είχε δικαίωμα επικοινωνίας με τα παιδιά και πρόσβαση στην ζωή της εν διαστάσει συζύγου του…
Αναμένουμε, ΕΣΤΩ ΤΩΡΑ, την ΆΜΕΣΗ λήψη ΑΥΣΤΗΡΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ αυτής της μητέρας και αυτών των παιδιών που εκτίθενται σε ενδοοικογενειακή βία από την στιγμή της γέννησής τους και που, στα 2,5 τους χρόνια, ο πατέρας τους σχεδίασε, οργάνωσε και εκτέλεσε την δολοφονία τους:
ΑΦΑΙΡΕΣΗ της γονικής μέριμνας από τον πατέρα που χρησιμοποίησε τις ζωές των παιδιών του ως εργαλείο εκδίκησης ή τρομοκράτησης της μητέρας τους
ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ επικοινωνίας του με τα παιδιά έως την ενηλικίωσή τους
Απαιτούμε, ΕΣΤΩ ΤΩΡΑ, για όλες τις μητέρες και όλα τα παιδιά που προσπαθούν να αποδράσουν από την ενδοοικογενειακή βία, ΑΠΑΡΕΓΚΛΙΤΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ του Άρθρου 31 της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης (Ν. 4531/2018) που θέτει στο επίκεντρο την ασφάλεια και την ευημερία των παιδιών αντί της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, η οποία θέτει στο επίκεντρο τα «γονεϊκά» δικαιώματα του κακοποιητικού γονιού.
Ας μην χρειαστούν κι άλλες γυναικοκτονίες και δολοφονίες παιδιών για να καταλήξουμε στο αυταπόδεικτο συμπέρασμα πως ο σύζυγος που κακοποιεί την γυναίκα του ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να είναι καλός πατέρας… Η ανάγκη του να διατηρήσει τον έλεγχο της ζωής της είναι τόσο μεγάλη που δεν διστάζει να στήνει επικίνδυνα σκηνικά με πρωταγωνιστές τα παιδιά του για να την τιμωρήσει, να την εκδικηθεί, να την τρομάξει, να την συνετίσει…